Στην δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής στις 14/8/1974 όταν έσπασε το μέτωπο στην περιοχή της Μιάς Μηλιάς οι εισβολείς δολοφόνοι του τουρκικού στρατού κατευθύνθηκαν προς στην Αμμόχωστο με σκοπό της κατάληψη της πόλης και στην συνέχεια κατευθυνθήκαν για τον επόμενο στόχο τους που ήταν η προέλαση και κατάληψη  στα χωριά της αγιοτόκου και ηρωτόκου Καρπασίας ώστε να εγκλωβίσουν  τους πολίτες της Καρπασίας  καθώς και τους εφέδρους & στρατευσίμους που υπηρετούσαν στα στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς  στην ευρύτερη περιοχή της Χερσονήσου της Καρπασίας από το Μπογάζι έως το Ριζοκάρπασο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η  χερσόνησος της Καρπασίας να αποκοπεί ως λάφυρο στα χέρια του τουρκικού στρατού εισβολής τον Αύγουστο του 1974.  Στα χωριά της Καρπασίας παρέμεινε μεγάλος αριθμός εγκλωβισμένων οποίος στην συνέχεια  υπέστη ένα σταδιακό εθνικό ξεκαθάρισμα από τους τούρκους εποίκους – εισβολείς με συνεχόμενες βίαιες εκδιώξεις, βιαιοπραγίες και δολοφονίες εναντίων των εγκλωβισμένων και βανδαλισμούς και κλοπές στα σπίτια τους με την συμπαράσταση της παράνομης τουρκικής αστυνομίας  . Ο πληθυσμός των Ελλήνων της Καρπασίας βρισκόταν συνεχώς υπό συνεχή διωγμό προκειμένου ένας μεγάλος αριθμός από τους κατοίκους της χερσονήσου ν’ αναγκαστεί να προσφυγοποιηθεί και να καταφύγει στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Και τούτο επειδή οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις επιζητούσαν να μειωθεί ριζικά ο ελληνικός πληθυσμός της Καρπασίας δηλαδή σε σημείο που να αποτελεί αντί την πλειοψηφία, μια αμελητέα μειοψηφία όπως και αυτό το κατόρθωσαν οι Τούρκοι Εισβολείς.

Συμφωνία επετεύχθη στις 2 Αυγούστου 1975, από τον Γλαύκο Κληρίδη, και τον τότε επικεφαλή του αποσχιστικού μορφώματος των κατεχόμενων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι συνομιλίες των δύο ανδρών τελούσαν υπό την αιγίδα του Κούρτ Βάλτχαιμ, τότε Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Η συμφωνία με την ιδιαίτερη πολιτική, και επιμέρους ανθρωπιστική σημασία, έμεινε γνωστή ως η Συμφωνία της Τρίτης Βιέννης, η οποία αποτελεί έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών με αριθμό S/11789, περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

Α) Οι Ελληνοκύπριοι οι επί του παρόντος διαμένοντες εις το βόρειον τμήμα της νήσου είναι ελεύθεροι να παραμείνουν και ότι θα παρασχεθή εις αυτούς πάσα βοήθεια διά να δύνανται να διάγουν μίαν ομαλή ζωή, περιλαμβανομένων διευκολύνσεων εις τον εκπαιδευτικό τομέα και διά την άσκηση της θρησκείας των, ως επίσης και ιατρικής περιθάλψεως υπό ειδικών των ιατρών και ελευθέρας διακινήσεως εις τον βορρά.

Β) Οι Έλληνες οι επί του παρόντος διαμένοντες εις τον βορρά, οι οποίοι κατόπιν αιτήσεώς των και χωρίς να υποστούν οποιασδήποτε φύσεως πίεση, θα εκδηλώσουν την επιθυμία να μεταβούν εις τον νότο θα δύνανται να πράξουν τούτο.

Γ)  Η Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών θα έχει ελευθέρα είσοδο εις τα Ελληνικά χωριά και τόπους διαμονής των Ελληνοκυπρίων εις τον βορρά.

Δ) Προς εφαρμογή της ανωτέρω συμφωνίας θα δοθεί προτεραιότητα εις την επανασύνδεση οικογενειών, πράγμα το οποίον δύναται ωσαύτως να συνεπάγεται την μεταφορά αριθμού Ελληνοκυπρίων επί του παρόντος διαβιούντων εις το νότιο τμήμα, εις τον βορρά.

Η κατοχική Τουρκία ουδέποτε τήρησε αυτήν την συμφωνία με το πληθυσμιακό εθνικό ξεκαθάρισμα εναντίον  των Ελλήνων εγκλωβισμένων της Καρπασίας.

Τα παρακάτω στοιχεία είναι αρκούντως αποκαλυπτικά:

Τον Σεπτέμβριο του 1974 οι εγκλωβισμένοι Έλληνες Καρπασίτες ήταν πάνω από 10.000. Τον Οκτώβριο του 1976 ήταν 4.723. Τρία χρόνια αργότερα ήταν μόνο 1.520, που κατανέμονταν στα ακόλουθα χωριά:

Άγιος Ανδρόνικος:10

Άγιος Θεόδωρος: 3

Αγία Τριάδα:        293

Γιαλούσα:              2

Λεονάρισσο: 38

Ριζοκάρπασο: 1.174

Σύνολο: 1.520

 Έξι χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1985, οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας ήσαν 713, ως εξής:

 Ριζοκάρπασο: 497

Αγία Τριάδα: 178

Άγιος Θέρισσος: 6

Άγιος Ανδρόνικος: 8

Λεονάρισσο: 14

Απόστολος Ανδρέας: 6 (μοναχοί)

Άγιος Γεώργιος Σακκάς: 4 (μοναχοί)

Σύνολο:   713

 Απ’ αυτούς, οι 62 ήταν μαθητές, που τον Μάρτιο του 1985 φοιτούσαν σε δυο δημοτικά σχολεία των οποίων επετράπη η λειτουργία (ένα στο Ριζοκάρπασο με δυο δασκάλους και 43 μαθητές, κι ένα στην Αγία Τριάδα με μια δασκάλα και 19 μαθητές).

Στα περισσότερα ελληνικά χωριά της Καρπασίας προωθήθηκε η εγκατάσταση  άξεστων τούρκων Εποίκων καταγόμενών από περιοχές την  Μαύρη θάλασσα  με επιθετική και παραβατική αποκλίνουσα συμπεριφορά.

Ο αριθμός των εγκλωβισμένων Ελληνοκυπρίων μειώθηκε ακόμη περισσότερο κατά τα επόμενα χρόνια. Ήδη το 2007 παρέμεναν σε ολόκληρη την Καρπασία μόνο 284 εγκλωβισμένοι, εκ των οποίων οι περισσότεροι, 200, στο Ριζοκάρπασο, 80 στην Αγία Τριάδα και 4 στο Λεονάρισσο.

                     Βανδαλισμοί – Βιαιοπραγίες – Δολοφονίες Ελλήνων εγκλωβισμένων της Καρπασίας

8 – 6 – 1975  Κώμη Κεπήρ: Ελένη Αναστάση, 65 ετών. Τουρκοκύπριοι μπήκαν στο σπίτι της και, αφού την έπνιξαν, τη λήστεψαν. Στη συνέχεια έβαλαν φωτιά και έκαψαν τη σορό και το σπίτι της. Μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο το πού είναι θαμμένη.

 1976 : Κατίνα Ανδρέα Γιακαλλή, 50 ετών. Έναν χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της 3ης Βιέννης και όταν ο εποικισμός με Τούρκους από την Τουρκία ήταν στο αποκορύφωμά του, Τούρκοι έποικοι τη λήστεψαν και τη δολοφόνησαν στο Ριζοκάρπασο. Της έμπηξαν ψαλίδι στο πρόσωπο, την κακοποίησαν άγρια και ύστερα την έκαψαν.

1977 : Ζαχαρίας Παστουνάς, 65 ετών. Κτυπήθηκε εσκεμμένα θανάσιμα, ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του, από έποικο που οδηγούσε τρακτέρ.

1977 :Λευτέρης Κοτσιεκκάς, 60 ετών. Τραυματίστηκε από έποικο ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του. Αφέθηκε να πεθάνει λίγες ώρες αργότερα από εσωτερική αιμορραγία στο νοσοκομείο της Αμμοχώστου.

Στις 9-5-77 έγινε απόπειρα εμπρησμού του σπιτιού της Ελένης Ν. Χονδρού υπαλλήλου της Συνεργατικής Εταιρείας του χωριού.

4-8 – 1977 : Νικόλας Φραντζέσκου, 76 ετών. Τρεις έποικοι τον λήστεψαν στο σπίτι του την ημέρα που πληρώθηκε τη σύνταξή του και μετά τον έπνιξαν. Η σορός του θάφτηκε χωρίς να γίνει νεκροψία.

Οκτώβριος 1977  Μαρία Γιοκκαρκού Λαλλακούνα, 75 ετών. (Sunday Times 6/11/77 -F.104/2/.1).  Τούρκοι δολοφόνοι λήστεψαν το σπίτι της και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά και την έκαψαν ζωντανή.

Οκτώβριος 1977 : Kακοποίησαν άγρια τον Μιχάλη Χάσου 70 χρόνων και τον λήστευσαν

Στις 14/2/79 έποικοι έβαλαν φωτιά στο παράθυρο του Γιάννη Πεχίρη 85 χρονών.

Αύγουστος 1984 :  Γιάννης Γιωργαλλάς, 80 ετών. Λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου, μπροστά στα μάτια της 40χρονης κόρης του, Σαββούλας. Δράστης ένας 16χρονος Τούρκος.

1988 : Ελένη Πολυδώρου Φτωχοπούλου, 72 ετών. Έποικοι τη λήστεψαν και μετά τη δολοφόνησαν πολτοποιώντας το κεφάλι της.

29-3- 1990 :  Δημήτρης Χριστοφή Δημήτρη, 76 ετών & Φλουρέντζα Αυξέντη Φλούρου, 75 ετών. Τους λήστεψαν και στη συνέχεια τούς κατακρεούργησαν κόβοντάς τους τα χέρα, τα πόδια και τα κεφάλια. Ακολούθως τους περιέλουσαν με πετρέλαιο και τους έκαψαν. Οι καμένες σοροί τους μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Αμμοχώστου για νεκροψία και ακολούθως επιστράφηκαν στους δικούς τους για ταφή. Ο Χρίστος Κουράτου  που αντικατέστησε τον Δημήτρη ως νεκροθάφτη, όταν του παραδόθηκαν οι σακούλες, για να ανακαλύψει την κατάσταση των νεκρών, είπε στον Τούρκο υπεύθυνο ότι το έθιμο είναι να τυλίγονται οι νεκροί σε άσπρα σεντόνια, πράγμα που του επέτρεψε να κάνει. Έτσι άνοιξε τις σακούλες και επιβεβαίωσε το στυγερό αυτό έγκλημα. Δεκατρία χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε και ο ίδιος όταν κτυπήθηκε από αυτοκίνητο.

 1991: Μαρία Λαζαρίδου, 74 ετών. Tην λήστεψαν  και στη συνέχεια δολοφονήθηκε άγρια. Επί του πτώματός της έγινε νεκροψία και το πόρισμα ήταν «φυσικός θάνατος». Αμέσως μετά τον θάνατό της, έποικοι κατέλαβαν το σπίτι της.

Μάρτιος 1992. Άννα Βογιατζή Φθάνει στις ελεύθερες περιοχές και καταγγέλλει ότι έποικοι χρησιμοποίησαν καυστικές ουσίες και πλήγωσαν το σώμα της προσπαθώντας να κάμψουν το ηθικό της και να την αναγκάσουν να φύγει από το Ριζοκάρπασο. Αμέσως μετά την έλευσή της στις ελεύθερες περιοχές οι έποικοι κατέλαβαν το σπίτι της.

15 Ιούλιος 1992. Μιχάλης Γιατανούς. Ετών 80. Έπεσε θύμα κακοποίησης, σοβαρού τραυματισμού και ληστείας την ημέρα που πληρώθηκε την σύνταξή του.

16 1993. Νικόλαος και Σοφία Βλασίου: Ετών 80. Νεαρή έποικος κακοποιεί το σχεδόν τυφλό γέροντα και τη σύζυγό του. Είναι η δεύτερη φορά που κακοποιεί το ηλικιωμένο ζευγάρι η συγκεκριμένη έποικος χωρίς να υποστεί καμία απολύτως τιμωρία. Ύστερα από τρεις μήνες ο γέρο Νικόλας πέθανε.

17 Νοέμβριος 1993. Ελένη Κοτσιεκκά: Έποικος την κακοποίησε όταν διαμαρτυρήθηκε γιατί προσπάθησε να της κάψει τον φράκτη της.

19 Σεπτέμβριος 1996. To ζεύγος εγκλωβισμένων Αριστοδήμου έρχεται στις ελεύθερες περιοχές για περίθαλψη του συζύγου. Όταν αυτός πεθαίνει και επιστρέφει μόνη της η σύζυγός του Μαρία Αριστοδήμου στο χωριό, βρίσκει το σπίτι λεηλατημένο και κενό από τα υπάρχοντά της.

4/4/1999 :  Γιάννης Ηλία Μανιταρά, 84 ετών. Τούρκοι πράκτορες του κατοχικού καθεστώτος εισέρχονται στο σπίτι του, την Κυριακή των Βαΐων, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στην εκκλησία, και με στρατιωτική λαβή του σπάζουν τον σβέρκο και τον αφήνουν νεκρό. Ήθελαν να του κλείσουν το στόμα γιατί έναν χρόνο πριν είχε δώσει μυστικά μαρτυρία ενώπιον εκπροσώπων στην Υποεπιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης προς υποστήριξη της 4ης Διακρατικής Προσφυγής της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον της Τουρκίας.

31/8/1999 :  Στέλιος Χάρπας, 69 ετών. Τούρκοι έποικοι («αστυνομικοί») τον μετέφεραν με δόλιο τρόπο με το αυτοκίνητό του σε απόμερη περιοχή και, αφού τον σκότωσαν με πυροβολισμούς, τον περιέλουσαν με βενζίνη μέσα στο αυτοκίνητό του και τον έκαψαν.

12 Απριλίου 2001: Μαρία Χατζηγιάννη. Ετών 80.  Έποικοι την λήστεψαν μέσα στο σπίτι της.

17/11/2003 : Χρίστος Κουράτου 74 ετών. Ενώ επέστρεφε στο Ριζοκάρπασο από την Αγία Τριάδα με μοτοσυκλέτα, τον χτύπησε Τούρκος λαθρέμπορος με αυτοκίνητο στον Άγιο Θύρσο, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει θανάσιμα.  

Παιδεία

Τα δύο δημοτικά σχολεία που υπολειτουργούσαν. Το ένα στο Ριζοκάρπασο, με τρείς δασκάλους και με 35 σήμερα παιδιά. Το άλλο στην Αγία Τριάδα Γιαλούσας μετά την εκδίωξη της δασκάλας, Ελένης Φωκά, έπαψε να λειτουργεί με αποτέλεσμα τα παιδιά εκεί να μένουν χωρίς δάσκαλο. Πλείστες είναι οι ελλείψεις που αντιμετωπίζουν. Βιβλία τα οποία αποστέλλονται από το κυπριακό κράτος, κατακρατούνται για πολύ καιρό από τους Τούρκους ή χάνονται μυστηριωδώς. Οι δασκάλοι καταπιέζονται και δεν τους επιτρέπεται να διδάσκουν την ελληνική ιστορία και να επισκέπτονται όποτε είναι ανάγκη τις ελεύθερες περιοχές. Όσοι γονείς, τα παιδιά τους τελειώσουν αυτά τα κρυφά σχολειά, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα χωριά τους για να μπορέσουν τα παιδιά τους να έχουν γυμνασιακή  μόρφωση. Μερικοί, ίσως πιο τολμηροί, στέλνουν μόνα τους τα παιδιά τους στις ελεύθερες περιοχές και παραμένουν εκεί για να φιλάνε τις Θερμοπύλες. Πολλοί πάλι, εγκατέλειψαν τα σπίτια τους γιατί χρειάζονταν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κάτι που στις κατεχόμενες περιοχές είναι είδος πολυτέλειας.

Κοινωνική ζωή   

 Η κοινωνική όμως ζωή για τους εγκλωβισμένους είναι ανύπαρκτη. Πολλοί στις ελεύθερες περιοχές διερωτώνται: “Μα τι κάνουν και παραμένουν εκεί και δεν έρχονται στις ελεύθερες περιοχές να ζήσουν σαν άνθρωποι”; Μα την απλή αυτή απάντηση που έδωσε ένας ηλικιωμένος εγκλωβισμένος: “Μόνο αν με κάνουν κομμάτια, με βάλουν μέσα σε ένα σακούλι και με πάνε απέναντι, θα εγκαταλείψω για πάντα το σπίτι μου. Δεν είναι εύκολο για μένα, να μπω μια μέρα μέσα στο αυτοκίνητο, να ξεκινήσω για τις ελεύθερες περιοχές, να γυρίσω πίσω το κεφάλι μου, να δω το σπίτι μου και μετά  να ξέρω γυρίζοντας μπροστά μου ότι είναι η τελευταία φορά που το βλέπω. Ε… όχι, χίλιες φορές όχι.”

Θρησκευτικά καθήκοντα   

Βουβά παραμένουν για 25 χρόνια τα καμπαναριά των εκκλησιών όσων δεν συλήθηκαν. Σε καμιά περίπτωση  δεν επιτρέπουν να ηχήσουν οι καμπάνες. Ο μοναδικός  ιερέας λειτουργεί τρεις εκκλησιές. Πώς; Απλά οι δύο μένουν τη μια Κυριακή αλειτούργητες. Ανάσταση την κάνουν το πρωί, διότι τη νύκτα η κυκλοφορία δεν επιτρέπεται. Είναι όμως παρήγορο που τους επιτρέπουν έστω και το πρωί του Πάσχα. Σχεδόν όλες τις κατεχόμενες εκκλησίες μας τις σύλησαν, τις έκαναν μαντριά για τα πρόβατά τους. ’φησαν μερικές δήθεν σαν μουσεία για τα μάτια των ξένων, όπως για παράδειγμα το Ιστορικό μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα.

 Όλα τα νεκροταφεία τα σύλλησαν. Δεν άφησαν σταυρό όρθιο. Δεν  σεβάστηκαν, ούτε αυτούς του νεκρούς μας 

Διακίνηση. 

Μετά το 1980 άρχισε αραιά – αραιά να επιτρέπεται στους εγκλωβισμένους να επισκέπτονται τα παιδιά τους στις ελεύθερες περιοχές. Ενώ τα παιδιά των εγκλωβισμένων χρειάστηκε να περάσουν 22 χρόνια για να μπορέσουν με “σκυφτό κεφάλι” (Διότι υποχρεώνονται από του κατακτητές να πληρώνουν χαράτσι, όχι φυσικά για να τα οικονομήσουν  αλλά για να μας λένε κάθε τόσο “εμείς είμαστε’ έδώ ότι θέλουμε σας κάνουμε”.) να περάσουν το συρματόπλεγμα και να επισκεφθούν το σπίτι τους 

Το Γραφείο του Επιτρόπου Προεδρίας και η Υπηρεσία Εγκλωβισμένων / Ανθρωπιστικών Θεμάτων βρίσκονται σε συνεχή συνεργασία και συνεννόηση με Υπουργεία και Οργανώσεις με σκοπό να επιλαμβάνονται και να επιλύουν θέματα που αφορούν ήκαι επηρεάζουν την ομαλή διαβίωση των Εγκλωβισμένων συμπατριωτών μας στα κατεχόμενα χωριά τους..

Τα έξοδα μεταφοράς των εγκλωβισμένων Ε/Κ και Μαρωνιτών (με συγκεκριμένα λεωφορεία) από τις κοινότητες τους προς και από τις ελεύθερες περιοχές καταβάλλονται από το Κράτος. Το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε επίσης, τη δωρεάν παραχώρηση ενός λεωφορείου για τις ανάγκες των Μαρωνιτικών χωριών.

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση

Η Υπηρεσία Ανθρωπιστικών Θεμάτων ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1974, αμέσως μετά την τούρκικη εισβολή, για να συμβάλει στην αντιμετώπιση των πολλαπλών ανθρωπιστικών προβλημάτων, που προκλήθηκαν σ’ ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού από την τούρκικη εισβολή και κατοχή. Αρχικά, η Υπηρεσία είχε υπαχθεί στο Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας και από το 1978 μέχρι το 1985, που λειτούργησε το Υπουργείο Προεδρίας, αποτέλεσε Υπηρεσία του Υπουργείου αυτού. Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 17.12.1985 η Υπηρεσία μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ακολούθως με το Νόμο Αρ. 17 του 1993 (Προσωρινές Διατάξεις) η Υπηρεσία υπήχθηκε απ’ ευθείας στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος στη συνέχεια διόρισε Επίτροπο Προεδρίας που επιλαμβάνεται θεμάτων Αγνοουμένων, Εγκλωβισμένων και Παθόντων. Η αποστολή της Υπηρεσίας είναι η ανάπτυξη άμεσης εξειδικευμένης δραστηριότητας για την αντιμετώπιση προβλημάτων των εγκλωβισμένων καθώς και η συνεργασία με άλλες κρατικές υπηρεσίες που έχουν αρμοδιότητα στα επί μέρους θέματα και ο συντονισμός της όλης εργασίας. Επίσης, συνεργάζεται με τον Ανθρωπιστικό Κλάδο της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, τον Κυπριακό Ερυθρό Σταυρό και τις οργανώσεις που έχουν αντικείμενο ενδιαφέροντος τα ανθρωπιστικά θέματα.

Αρμοδιότητες

Η Υπηρεσία επισημαίνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εγκλωβισμένοι και καταβάλλει προσπάθειες για την επίλυσή τους, σε συνεργασία με τις κρατικές υπηρεσίες και τους άλλους φορείς. Για το σκοπό αυτό βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους εγκλωβισμένους καθώς και με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ και με επισκέψεις Λειτουργών της Υπηρεσίας στα κατεχόμενα χωριά μας. Στις περιπτώσεις των εγκλωβισμένων που επιθυμούν να έλθουν για εγκατάσταση στις ελεύθερες περιοχές η Υπηρεσία, σε συνεργασία για αρμόδια τμήματα, τους παρέχει κάθε βοήθεια για την επίλυση των προβλημάτων τους.

Στην πράξη, λόγω των συνθηκών που έχουν εκτεθεί, η Υπηρεσία είναι υποχρεωμένη να αναπτύσσει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων για να μπορεί να ανταποκρίνεται στην αποστολή της, που διαμορφώνεται από την καθημερινή τριβή με τα προβλήματα των εγκλωβισμένων. Επίσης η Υπηρεσία επιλαμβάνεται, σε συνεργασία με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, το Τμήμα Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, τις Κρατικές Αποθήκες, την Αστυνομία και άλλες υπηρεσίες, μιας σειράς άλλων ανθρωπιστικών προβλημάτων που προκύπτουν από την ανώμαλη κατάσταση που δημιουργεί η συνεχιζόμενη Τούρκικη κατοχή. Σε συνεργασία με τις Επισκέπτριες Υγείας του Υπουργείου Υγείας και του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού τους παρέχεται κάθε βοήθεια κατά τις επισκέψεις τους στα Κρατικά Νοσηλευτήρια, καθώς και οργάνωση των ετήσιων ιατρικών εξετάσεων των μαθητών του Ριζοκαρπάσου.Η κυπριακή κυβέρνηση κάνει προσπάθειες για να απαλύνει τον πόνο και αυτής της κατηγορίας ανθρώπων

Νοσηλευτική Φροντίδα

Τα τελευταία τρία χρόνια καθιερώθηκε ο θεσμός της προσφοράς υπηρεσιών από Ελληνοκύπριο νοσηλευτή στα κατεχόμενα χωριά της Καρπασίας. Ανάλογη διευθέτηση επιτεύχθηκε από τον Ιανουάριο του 2020 και για τα Μαρωνίτικα χωριά. Επίσης παραχωρούνται και όλα τα φαρμακευτικά σκευάσματα. Σημειώνεται ότι οι Εγκλωβισμένοι και οι ε πανεγκατασταθέντες, μετά από ενέργειες του Επιτρόπου Προεδρίας καλύπτονται και από το ΓΕΣΥ. Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφέρομενοι μπορούν να αποταθούν στην Υπηρεσία Εγκλωβισμένων/Ανθρωπιστικών Θεμάτων (τηλέφωνο 22400108).

Σημειώνεται ότι οι Εγκλωβισμένοι και οι Επανεγκατασταθέντες, μετά από ενέργειες του Επιτρόπου Προεδρίας καλύπτονται και από το ΓΕΣΥ.